sosyomat.com

Mangalımla paylaşıyorum içimdeki alevleri
Pişiriyorum en güzel düşüncelerimi
Anılarımla demleniyorum ağır ağır
Her kadeh de gözlerinin ışıltısı kalbimde
Sessiz esen bir rüzgar, özlemini körükleyen bir ses..

Gülüşünle uyanıyor gözlerim
Hasretinle ıslanıyor yanaklarım
Her telefonda özlediğim sıcaklığın
Denizden esen bir rüzgar, kokunu özleten bir esinti..

Sensiz geceler de yanıyor kalbim
Rüyaların sen olduğu uykularım
Uyanmaya korkuyor bedenim
Sert esen bir rüzgar, hep yanımda olduğunu anlatan bir sıcaklık..

II. gün - …bugün o bıraktığın duyguyu, o parktan aldım, bıraktığın her parçayı tek tek topluyorum şimdi arkandan..

Yaptığım ve bozduğum hayatımızı topluyorum arkandan sana aldığım yapboz gibi, arkada hiçbir iz bırakmadan son parçasına kadar.. tıpkı yapboz da koyduğun o son parçada beni bulduğun an gibi.. Birlikteyken sen birleştirdin ben dağıttım şimdi sen dağıtıyorsun ben topluyorum .. Şimdi ne bir yansımadan çıkan gülümseme ne de bir mutluluk hikayesi kaldı ruhlarımızda..

İnsanlar hep kaybettiklerinde anlarlar değerleri.. Şu ana kadar kaç kişi bilmiştir ki değer kelimesinin anlamını kaç kişi çözebilmiştir üzülmeden yanaklarını ıslatmadan.. Hep bir yerde burkulursun içini sızlatırsın ama yaşamak zorundasındır bi şekilde..ölemezsin, bu daha çok öldürür seni.. Uzaklaşmaya çalışırsın kaçmaya çalışırsın..yapamazsın.. Hep istemediklerin gelir hayatta başına, ne düşünüyorsan mutluluk adına tersidir karşına çıkan.. Gülmekten başka bir şey yapamazsın.. Sadece sende değildir karşındaki insanda senin gibidir "o" da aynı şekilde düşünür.. Herkesin başına gelen aynı hikayedir.. "Neden Hep Ben" bu cümleyi kurmayan yoktur.. Hep benciyizdir.. Kendi düşüncelerimizde yarattığımız dünyayı onun uymasını bekleriz, çünkü bu daha kolaydır, biz her zaman kolayı sevmişizdir bu yüzden her türlü sürünmüşüzdür, ağlamışızdır, sızlanmışızdır fakat vazgeçmemişizdir.. Çünkü mutlaka elimizde tutmak isteği, üst olma isteği her zaman ağır basmıştır duygularımıza.. Ne zaman ki üzerimizde üstünlük kurulmaya çalışılsa bu yüzden her zaman "İpleri eline vermişsin" cümlesini kurmazmıyız karşımızdakine.. Keşke ipleri vermeyi bilsek..benci olmasak ve herkes iplerini verse.. Bilsek ki üzüleceğiz makas zaten bizim elimizde değil mi!...

Ruhum fısıldıyor yine..
Beynimde oluşan kara bulutlar,
yanağımda yağıyor sessiz sessiz..
Görülmüyor dışarıdan, çözülemiyor içeriden..
Kopuyor fırtınalar içimde anlaşılmadan..
Direniyor rüzgarlara anlamsız bakışlar..
Ne dudaklarım kalbime,
ne kalbim dudaklarıma dökülüyor..
Oluşan her bir sözcük, ağır bir yara sanki..
Söylenmeden kanıyor tek tek..
Sonra kabuklar çatlıyor birer birer..
Taşımıyor bedenim, sel oluyor her düşünce..
Kabuklaşmış çatlaklardan sızıyor dumanlar..
Ne ben kalıyorum geriye..
Ne de ruhum..

Bu dünya döngüsel bir çarktır,
Çark tersine döndüğü an başlar çirkinlikler,

Çirkin başlayıp güzel biten kaç öykü sayabilirsiniz..

Güzel başlayıp çirkin biten kaç öyküyü saymaktan yorulursunuz..

Dün işten geldim, odama girdim, hemen bir şeyler dinlemek istedim, bilgisayarımı açtım.. Ne yemek, ne kahve hiç bir şey istemedi canım sigaradan başka..Ama yakmak ta istemedim.. Resmini aldım avuçlarıma uzun uzun baktım hayır dedim.. Resmini uzaklaştırdım kendimden olmaz dedim olmamalı.. Sadece resmini uzaklaştırabildim kendimden.. İçimde bir şeyler çırpınıyor bu ne mutluluk ne de bir hüzün çırpınışı bu.. Ruhsuzca dolandım odamda..Sigaramı yaktım telefonuma baktım.. Seni aramak için o kadar çok bahanem vardı ki ama arayamadım.. Kendime bahaneler buldum, Sana bulamadım.. Aradım.. Geveze konuşmalar döküldü dudaklarımdan.. Özledim dedin.. Özleyemedim dedim.. Resmini yırttım.. Yattım uyudum..

Sen hiç rüyanda ağladın mı?
Sabah kalktığında o anki çaresizliği düşledin mi?
Yoksa rüya diyerek geçtin mi?

İnsan bu kadar düşsel yaşarken neden hep rüyalarını ciddiye alır ki!
Yoksa gerçekliğini rüyalardan mı sökmeye çalışır!?!..

Gerçek nedir peki?
Boşluk mu?
Boşluğu dolduran sen değil misin?

Hayır dur gitme sorularıma cevap vermek zorunda değilsin..
Ya da istersen git, ama arkana sakın bakma..
Bakarsan, yarattığın boşluğu görürsün..

Hayat üç noktadır, başında ve sonunda...
Hayatımın en kısa tanımı;
Yazıyla "üç" Rakamla "3"

Sigara gibidir aşk..
Farketmeden tiryakisi olursun ama bir süre sonra zararlarını görüp bırakmak istersin, birden bırakırsın.. Nikotin çekildikçe damarlarından geri dönmek istersin.. Yakarsın bir tane daha.. İlk nefes rahatlatır, gevşetir, sonra birden başın döner.. Söndürürsün orada ama kokusu kalmıştır üzerinde..

Alışmaya çalışırsın onsuz günlere, alışkanlıkların zorlar seni, hayır başlamayacağım diye avutursun kendini.. zararı çok.. Ama olmuşsundur bir kere tiryakisi bırakılır mı öyle hemen.. Uzaktan kokusu hoş gelir, yine yakarsın başa dönersin.. ama içmeye korkarsın.. Söndüreceğini bile bile..

Başlarsın çok vakit geçmeden tekrar.. Sonra dökersin mısralarına..

Sigara gibi davran bana,
Bu son diye söndür,
Sonra dayanamayıp tekrar yak,
Çek içine öyle derin...

Gidiyorum sevgili, kendimden uzaklara,
Hiç kimsenin seni sevemeyeceği yere,
Hayatla bi oyun oynadım, sen kaybettin..

Sevişmelerimizi hatırlayıp gidiyorum sevgili,
Dokunmanın, hissetmenin olmadığı yere,
Ellerimden kayıp gittin, sen kaybettin..

Hüzünlerimide yanıma alıp gidiyorum sevgili,
Acıları keşfetmenin olmadığı yere,
Gözlerimden kayıp gittin, sen kaybettin..

Sevinçlerimide alıp gidiyorum sevgili,
Mutluluğun tadılmadığı yere,
Kalbimden düştün, sen kaybettin..

Hayatından çekip gidiyorum sevgili,
sevilmenin ne olduğu bilinmeyen yere,
Sen sevdin, sen kaybettin, ben öldüm...